Bilindiği gibi ışık, gözümüzü etkilemekle görme duyumunu doğuran bir enerji şeklidir. Bu enerji, herbiri bağımsız iki anlayışın geliştirdiği teorilerle tanımlanmaktadır.
Ünlü fizikçi Isaac Newton’ın savunucusu olduğu “Danecik (foton) teorisi” ne göre; ışığın, homojen ortamlarda, doğrusal ışınlar şeklinde yayılan daneciklerden meydana geldiği kabul edilmektedir. Geometrik optiğin bütün olayları, bu teoriye dayanılarak açıklanabilmektedir.
Diğer yandan, ünlü bilgin James Clerk Maxwell’in “Elektromanyetik dalga teorisi” ne göre; ışığın, bütün cisimlerin içine girebilen ve boşluğu da dolduran bir ortamdaki elektromanyetik dalgalardan meydana geldiği kabul edilmektedir.
Gerçekte, yaşadığımız evrende sonsuz sayıda kaynak tarafından yayınlanan farklı spektral dağılım özelliklerindeki elektromanyetik dalgalar ağı içindeyiz. Bu dalgaların çok büyük bir bölümünü insan gözünün algılaması mümkün değildir. Normal bir insan gözü, bu geniş spektrum içerisinde ancak, dalga uzunluğu 380 nm ile 780 nm arasındaki ışınlara karşı duyarlıdır. Işık kaynaklarının kimi, bu aralık içerisindeki tüm dalga uzunluklarında ışın yayabilme özelliğine sahiptirler ki bunun en karakteristik örneği günışığıdır, büyük çoğunluğu da belirli dalga uzunluklarında ışın yayarlar ve dolayısıyla farklı renklerde görünürler ve üzerinde yansıdıkları yüzeylerin renklerini de farklı şekillerde etkilerler.